Een hekel aan mijn verjaardag.

Poef, daar was ik weer. Out of nowhere, het zal eens niet. Na een flinke tijd mijn laptop onder het stof te hebben laten liggen bedacht ik me dat het eens weer de hoogste tijd was. Mijn verjaardag nadert namelijk, en als er iets is waar ik elk jaar een beetje tegen op zie is het de die dag, een goede inspiratie om het even van me af te schrijven. 

happpp

Waarom weet ik zelf niet eens precies, het is gewoon een beetje een naar gevoel wat me dan bekruipt. Ik word pas 23, dus daar mag ik niet over zeuren maar het idee dat ik alleen maar ouder zal worden in plaats van jonger, no shit sherlock, vind ik naar.

Na mijn 19e was het over met de pret. Jarig zijn vond ik niets meer aan, het huilen stond me nader als het lachen. Ik had geen zin meer om op een bepaalde dag het middelpunt moeten zijn. Niemand om me heen die het begreep, althans niet op deze leeftijd. Dan zou het natuurlijk ook nog wel iets moeten zijn waar je heel erg naar uitkijkt. Überhaupt heb ik het gevoel dat ik jarig ben al niet meer, dat was na mijn 13e wel afgelopen. Maar als ik de verhalen hoor is dat een bekend verschijnsel.

Nu is het niet zo dat ik er op mijn verjaardag bij zit als een zielig hoopje. Ik probeer er elk jaar het beste van te maken. Ik nodig vriendinnen uit, drink de nodige wijntjes of spendeer het lekker met mijn gezin.

Nu ben ik natuurlijk benieuwd hoe jij hier over nadenkt! Let me know! 

Volg mij ook op instagram en bloglovin ♥

 

 

 

Advertenties

Mijn doelen voor 2017

Happy new year! Ondertussen is het al 8 januari als ik dit schrijf, en heb ik sinds 12 oktober geen blog meer online gegooid. Ik had in mijn eerste blog geschreven dat ik een blog online zou gooien wanneer ik daar zin in had zodat de druk, zoals ik dat bij mijn vorige blog wel had, niet te hoog word. Maar dit slaat ook weer alles. Mijn hoofd zat even te vol en in 2017 wil ik dat totaal omgooien. Wil je weten hoe ik dat doe? Lees gauw verder! 

1. Beter voor mijn lijf zorgen. 

Dit doel staat zeker op nummer 1, een goede zorger voor mijn eigen lijf ben ik namelijk niet. Voor mijn kids zorg ik dat ze alles binnen hebben maar zelf vergeet ik het vaak. Ik drink te weinig, ik eet te weinig en te ongezond en slaap niet genoeg. Per 2 januari (Lets be real, 1 januari begint niemand gelijk aan zijn goede voornemens) rende ik naar de supermarkt en deed ik gezonde boodschappen voor het hele gezin. Niet dat ik nooit meer een pizza naar binnen zal werken maar zeker in mindere maten.

854-gayle-forman-quote-sometimes-you-make-choices-in-life-and

 

       2. Financieel beter opletten. 


 Zowel Yannick als ik kunnen behoorlijk smijten met geld en aan het einde van de maand er achter komen dat we misschien wel iets beter hadden moeten opletten. Maar come on, alle kinderkleding is toch ook fantastisch? Zodra je kinderen krijgt lijkt het wel alsof je een gat in je hand erbij krijgt. Nee in 2017 gaan we hier echt op letten. Niet meer elke dag boodschappen doen maar weekboodschappen, want hoeveel geld wij wel niet uitgeven een eten is niet normaal.

3. Meer datenights met vriendlief.

Als er een ding is wat Yannick en ik veel te weinig doen zijn dat een avondje weg samen. Sinds de Milan en Noah geboren zijn heeft alles altijd om hun gedraaid, wat logisch is, maar namen wij veel te weinig tijd voor elkaar. Hoevaak Yannick en ik met elkaar weg zijn geweest (En dan heb ik het echt over ons twee samen) is op een hand te tellen. Veel te weinig dus. Tijd om hier verandering in te brengen.

Wat zijn jullie goede voornemens voor 2017? 

Liefs, Seline

Volg mij ook op Instagram, Facebook en Bloglovin! ♥

 

Je kind voor het eerst naar de gastouder.

Toen Milan en Noah net geboren waren en mijn contract niet werd verlengd, hadden Yannick en ik besloten dat ik de eerste 2 jaar thuis zou zijn. Voor ons voelde dat goed om te doen. Hun 2e verjaardag zou toch nog lang niet naderen en ik zou tegen die tijd nog wel zien. Tot het plost 18 juli 2016 was, ze werden alweer twee jaar! Waar blijft potverdikkie de tijd? En ik niet meer moeder was van 2 baby’s maar van 2 echte peuters die het zelf flink tijd vonden om de wereld te ontdekken.

 

wp-image-366679640jpg.jpgwp-image-379037772jpg.jpg

Het was zo ver, tijd voor een baan en een gastouder.

Na een baan gevonden te hebben voor 2 dagen in de week begon ik te snuffelen op google en kwam ik uit bij viaviela.nl, de site zag er netjes en duidelijk uit en er waren wat gastouders vlakbij ons huis beschikbaar. Na wat mailen en bellen kwam er een consulent die ons het een en ander uit heeft gelegd en werd er een kennismaking met een eventuele gastouder tot stand gebracht. Gelukkig klikte het meteen en besloten we een wenochtend in te plannen.

Maandag 3 oktober was het zo ver, van half 10 tot half 12 gingen Milan en Noah wennen. Ik veel zenuwachtiger als hun bracht ze daar heen. En wat voelde ik me slecht op het moment van weglopen. Het gevoel alsof ik ze in de steek liet speelde enorm op, waarom? Geen idee. Zal wel bij het moederschap horen. Om mezelf een beetje te ‘troosten’ heb ik maar een mcdonalds ontbijt om 10 uur naar binnen gestouwd. Stiekem kon ik niet wachten tot het half 12 was.

Finally, we mochten ze ophalen, 2 uurtjes voelde als 2 jaar. Bij het ophalen knuffelde ze ik ook alsof ik ze 2 jaar niet gezien had, niet dat hun hier zin in hadden maar ik wel. Hoe gelukkig ik ook was hoe leuk Milan en Noah het hebben gehad en ze stiekem niet mee naar huis wouden, want ja speelgoed walhalla, was ik zwaar opgelucht. Okal was dit nog maar het begin. Want in dezelfde week zouden ze vrijdag al de hele dag gaan. Ik keek er naar uit, maar tegelijkertijd ook een beetje tegen op. Wat nou als ze het dan wel verschrikkelijk zouden vinden en ik ben er niet? Of er gebeurt iets en ik ben er niet bij? Maar waarom maakte ik me überhaupt zo druk? Is dat wat moeder zijn is, of stel ik mij gigantisch aan?

Goed, Vrijdag was aangebroken en om stipt half 9 stonden we voor de deur. Milan en Noah naar binnen rennend om speelgoed toe te eigenen en ik eigenlijk weg moest lopen bleef ik toch nog maar even 10 minuten staan. Na een paar keer mijn verontschuldiging aan de gastouder aan te bieden dat ik daar een beetje hopeloos naar mijn kinderen stond te staren liep ik weg, wel met een knoop in mijn maag. Het zal vast allemaal goed gaan toch? Een vraag die meerdere keren die dag door mijn hoofd heeft gespeeld tijdens het werken. Ik kon het niet laten om toch een whatsappje te sturen, gelukkig vond zij dit niet gek en stuurde mij foto’s en updates terug, hier was ik natuurlijk gigantisch blij mee. Na het ophalen waren ze zo moe van het spelen de ze na het eten gelijk naar de douche en naar bed rende. Ook na een reeks foto’s gekregen te hebben gingen mijn ‘twijfels’ of alles wel goed ging weg. Ik moest er maar op vertrouwen, ze is niets voor niets een gastouder en Milan en Noah hebben het fantastisch naar hun zin gehad.

Dinsdag waren ze weer bij de gastouder en bij het brengen had ik al een veel relaxder gevoel. Ik denk dat het voor mij ook gewoon even wennen was. Maar als mijn kids plezier hebben ben ik een blije mama.

Hoe ervaarde jullie het toen jullie je kindje voor het eerst bij de gastouder/kinderdagverblijf brachten?

 

Liefs, Seline 

 

 

Volg mij op Instagram, Facebook en Bloglovin! ♥

 

Blog kriebels, Im back!

Hello! 

Wat is het heerlijk om hier weer achter mijn laptop te zitten en te kunnen schrijven. Ik merk dat ik het onwijs gemist heb en dat de blog kriebels zo groot werden ik het besloot weer een kans te geven.

Voor als je geen idee heb wie ik ben en waar ik het over heb zal ik mezelf natuurlijk even voor stellen.

Ik ben Seline, 22 jaar jong en trotse moeder van Milan en Noah van 2 jaar oud. Ik woon samen met mijn vriend Yannick in Haarlem.

Mijn hobby’s zijn ofcourse mama zijn, fotografie, schrijven, plamuren, bakken en knutselen. Al moet ik eerlijk zijn dat ik de laatste twee dingen eigenlijk voor geen meter kan. Maar goed, je weet wat ze zeggen: Oefening baart kunst.

 

Milan en Noah op hun 2e verjaardag, Aren't they cute?

Milan en Noah op hun 2e verjaardag, Aren’t they cute?

 

En voor als je nu denkt, weer schrijven? Ook dat zal ik helder maken. Ik had al eerder een blog met een handje vol aan lezers. Ik genoot van het schrijven, de paar reacties, en de online interactie die ik had met mensen. Maar op een gegeven moment was ik niet meer blij met mijn blog, de lay-out, de naam van mijn blog en besloot ik er mee te kappen. De ‘passie’ ervoor was tijdelijk even weg.  Maar de kriebels om door te bloggen zijn nooit gestopt. En voila, hier open ik dan een nieuwe blog genaamd Selineshanice. Een simpelere naam kan niet, het is namelijk gewoon mijn eigen naam.

Wat wil ik met mijn nieuwe blog gaan bereiken? Eigenlijk niet zoveel. Ik wil mijn ei er in kwijt kunnen, en niet meer de lat zo hoog voor mijzelf leggen als dat ik dat bij mijn vorige blog deed. Een artikel online gooien wanneer ik daar zin en tijd voor heb. En wat zijn de gratis websites van wordpress dan een uitkomst.

Ik ga nog even zitten om de lay-out goed naar mijn smaak te maken, en alles goed in te stellen maar ik vond voor nu het allerbelangerijkste dat er een eerste blogpost op stond.

Dus pak een kop thee/bak koffie en enjoy!

Tot snel!

 

Liefs, Seline